Endoxora Template

Γνωρίζεις ανθρώπους πολλούς μα λίγοι είναι εκείνοι  που στην ψυχή σου μιλούν./Άνθρωποι απλοί και καθαροί, πολιτισμένοι. Αυτοί που ζουν την κάθε μια στιγμή και είναι πάντα ανυψωμένοι!… Ότι και αν γράψει κανείς για το μέγεθος του Λουδοβίκου  των Ανωγείων ή του Γιώργη Τραμουντάνη,  είναι τόσο μικρό και ασήμαντο μπροστά στην τέχνη που υπηρετεί  με τέτοια σεμνότητα και ταπεινότητα και ταυτόχρονα με τόσο μεγαλείο! Καθένας από εμάς διαλέγει ένα ξεχωριστό όνομα για να τον απολαλέσει. Τραγουδοποιό, παραμυθά, ποιητή, στοχαστή, φιλόσοφο, Λογοτέχνη! Ο ίδιος  είναι τόσο σεμνός που δεν αισθάνεται ούτε συγγραφέας, ούτε μουσικός, γιατί το ρήμα  «είμαι»,καθώς λέει, εμπεριέχει  έναν  αρνητικό εγωισμό! Προτιμάει, όπως γράφει  στο βιογραφικό του νέου του βιβλίου, «Η εξομολόγηση μιας τελείας», «παρατηρητής και συλλέκτης  ωραίων στιγμών». Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων χρόνια τώρα μας ταξιδεύει στη χώρα των παραμυθιών μέσα από ψιθύρους, φιλοσοφώντας στοχαστικά παρά τραγουδώντας.

Οι στίχοι του, με την συνοδεία του μελωδικού μαντολίνου και τη ζεστή-αισθαντική φωνή του, μας κοινωνούν  με τη θεία Πηγή, μας περιλούζουν  στο Θείο φως, αφυπνίζοντας τις συνειδήσεις μας, ενεργοποιώντας  τα συναισθήματά μας, μεταφέροντας μας στα Ανώτερα σημεία της συνειδητότητας εκτοπίζοντας μας από την ξέφρενη, πεζή και μονότονη καθημερινότητα, αυτό το κυνήγι του μεγέθους, που μας οδήγησε σιγά και σταθερά, στην κρίση και την απληστία. Σαν  σύγχρονος  Ερωτόκριτος, μέσα από τους φιλοσοφημένους στίχους του, ζωντανεύει  εικόνες από το νησί και τις μυρωδιές της Κρήτης μας. Άξιος συνεχιστής των ομηρικών θρηνωδών ασμάτων, χαρακτήρισε κάποτε το μοιρολόι ως το πιο βαθύ τραγούδι αγάπης. Δική του ακόμη και η περίφημη φράση: “ Ο βαθύς πόνος δεν έχει πόνο.” Την άκουσε, για την ακρίβεια, από μια ηλικιωμένη γυναίκα που είχε την ατυχία να χάσει τον γιο της στο ναυάγιο της Φαλκονέρας.

Όπως έχει γράψει ο  Πλάτωνας,ο έρωτας είναι η  νοσταλγία της ψυχής  που επιθυμεί να επανασυγκολληθεί με την Κεντρική Πηγή-το Θεό. Έτσι και ο Λουδοβίκος σαν  μέγας νοσταλγός, σε στέλνει  χωρίς να το καταλάβεις να κοινωνήσεις  με την πηγή, γι’ αυτό και όταν βγεις από τους στίχους του, τις μουσικές του, τα παιχνιδίσματά σου  γίνεσαι μαλακότερος και η ψυχή σου καθαίρεται και λυτρώνεται!

Ειδικά στο «Τελευταίο τραγούδι» είναι ο καλύτερος δίσκος των τελευταίων ετών για τον Λουδοβίκο των Ανωγείων. Ακούστε το κι αφήστε το δάκρυ να κυλήσει. Πιστέψτε  με είναι λυτρωτικό!

Ο Λουδοβίκος γεννήθηκε στα Ανώγεια της Κρήτης, ένα ορεινό χωριό που αγκαλιάζει ο Ψηλορείτης. Εμφανίστηκε στη μουσική σκηνή το 1985 με το δίσκο «Μοιρολόγια», ως ένας από τους πολλούς ταλαντούχους νέους που ανέδειξε ο Μάνος Χατζιδάκις. Όπως ο ίδιος συνηθίζει να λέει αποφοίτησε από την Ανωτάτη Μουσική Σχολή Ανωγείων’, αφού δεν είναι λίγοι οι γνωστοί τραγουδοποιοί και οργανοπαίχτες που κατάγονται από τον τόπο τούτο. Το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Γιώργου Β. Τραμουντάνη προήλθε από τα ονόματα της μητέρας και του αδελφού του. Γνωστοί "πειραχτάρηδες" οι Ανωγειανοί  έδιναν στον καθένα κι από ένα παρατσούκλι. Του αδελφού του Λουδοβίκου έτυχε το Λουδονίκος (ο Νίκος της Λουλουδιάς). Άρεσε στο Χατζιδάκι, ο οποίος συνήθιζε να προσθέτει και την καταγωγή, και προέκυψε το «Λουδοβίκος των Ανωγείων». Ο ίδιος ο Λουδοβίκος κάπως έτσι περιγράφει με συντομία τη ζωή του: «Γεννήθηκα στην Κρήτη σ’ ένα χωριό του Ψηλορείτη, τ’ Ανώγεια. Τον χειμώνα τον θυμάμαι πάντα λευκό. Θάλασσα είδα πρώτη φορά στα έντεκά μου χρόνια. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα να γίνω ζωγράφος και το πέτυχα με τον καλύτερο τρόπο: μπήκα στην Α.Σ.Ο.Ε. Το 1979 γνωρίζομαι με το Μάνο Χατζιδάκι στα Ανώγεια. Ένα βράδυ με άκουσε να τραγουδώ παίζοντας το μαντολίνο με μια παρέα φίλους. Την άλλη μέρα με κάλεσε και μου έδωσε το τηλέφωνό του, με το «Χατζιδάκις» γραμμένο με δύο γιώτα. Τον ρώτησα γιατί με γιώτα και μου είπε ότι τα ήτα τον παχαίνουν. Εκείνος μου έδειξε το δρόμο πώς να κάνω ζωγραφική γράφοντας τραγούδια, από τότε μέχρι σήμερα...».

Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο σας «η εξομολόγηση μιας τελείας»;

"Το  βιβλίο  «η εξομολόγηση μιας τελείας», είναι η ανάγκη του μικρού, του ελάχιστου να  υψώσει ανάστημα, διότι τον σημαντικό λόγο τον έχουν τα μικρά πράγματα. Δεν βλέπουμε ευχαριστημένους ανθρώπους με την εικόνα τους, δεν είναι χαρούμενοι αυτοί που είναι μέσα στα μεγέθη. Ο άνθρωπος πήρε λαθεμένη διαδρομή να συναντηθεί με το ανώτερο. Προσωπικά πιστεύω στα μικρά πράγματα, στο λιτό στο απέριττο ελάχιστο, αυτό δηλαδή που μας διδάσκει και η φύση. Ο άνθρωπος έχει πχ ένα Μ.Ο ύψους 1.70εκ. και θέλει να γίνει ένα δένδρο 30 μέτρα. Δεν γίνεται! Κάθε πράγμα στη φύση, έχει λόγο. Μιλάει. Αυτό το βιβλίο δεν είναι ένα μυθιστόρημα, με αρχή, μέσο και τέλος, είναι  αποφθεγματικά κείμενα οποία προέκυψαν μέσα στην τελευταία 5αετία,στις συναυλίες που έκανα, στις  αναζητήσεις μου που έχω  γενικά σαν άνθρωπος. Δεν είπα θα κάτσω να γράψω ένα βιβλίο, και κάθισα να το γράψω σ’ ένα μήνα μέσα, γιατί να ξέρεις ότι ο χρόνος είναι αυτός που θα επιβεβαιώσει  αυτό που συμβαίνει, γιατί γράφοντας εκτίθεσαι  βγάζεις προς τα έξω και μετά μετανιώνεις που το έβγαλες. Άρα την κάθε σκέψη, την κάθε φράση, το κάθε τραγούδι, την κάθε μουσική, πρέπει να περάσει από την πολύ λεπτή «καίσαρα»,και πρώτα πρέπει να συγκινηθείς εσύ, για να συγκινηθεί και ο άλλος. . Αν εγώ πρώτα δεν συγκινηθώ σαν άνθρωπος πώς θα μεταδώσω αυτό το συναίσθημα σε κάποιον άλλο; Πρώτα λοιπόν εγώ θα είμαι ο αυστηρός κριτής και ο «αναγνώστης μου». Με αυτόν τον τρόπο είμαι σύμφωνος με τον εαυτό μου και προχωρώ. Αυτό το βιβλίο μου λοιπόν, είναι ένα μικρό βιβλίο ως οφείλουν να είναι τα βιβλία, με περιεκτικό λόγο, που πιστεύω πραγματικά πως θα έχει ένα διάλογο με το χρόνο, εξαιρετικό σε βάθος. Γιατί τυχαίνει από τη μουσική μου ιστορία και από τους στίχους που γράφω, να κάνω μια τέτοια προσέγγιση, στοχεύω πάντα να συναντηθώ με την ψυχή του άλλου και γι’ αυτό  οι δίσκοι που έχω κάνει μέχρι τώρα 14 στον αριθμό και δύο βιβλία που έχω γράψει πριν,  «Το πηγάδι του κρίνου» και «Ο έρωτας στην Κρήτη είναι μελαγχολικός», είναι ακόμα  στην επικαιρότητα, βρίσκονται στην αγορά, δεν αποσύρθηκαν ακόμα, ακριβώς γιατί κάθε άνθρωπος, συναντά μια αλήθεια μέσα του, που υπακούει το πρώτο υλικό της ψυχής που είναι η γέννηση, ο έρωτας, ο θάνατος τα ερωτηματικά της απουσίας, το πώς  και  γιατί του κόσμου. Όλα αυτά τα βασικά υλικά που χτίζουμε μία άποψη, προς την κατεύθυνση της τέχνης που επιλέγουμε.

«Η εξομολόγηση της τελείας λοιπόν, έρχεται πρώτα απ’ όλα να απαντήσει σε μένα, και να κάνω σαφές στον εαυτό μου, ότι τα βαθιά  πράγματα, θέλουν ίσιο βλέμμα, για να τα δεις και  ότι ο χρόνος μας θέλει να πηγαίνουμε  αργά, ώστε όλες οι στιγμές να μας βλέπουν και να τις βλέπουμε. Οι φράσεις: « έχω δουλειά, δεν προλαβαίνω, τρέχω και δεν φτάνω»,είναι μια προσβολή της φύσης και του χρόνου. «Γιατί δεν προλαβαίνεις; Ζήσε πιο απλά, πιο λιτά πιο μεθοδικά, η ζωή είναι ένα δώρο από τη φύση, από το Θεό, και είμαστε τυχεροί που  από μια σύμπτωση  υπάρχουμε. Όλη μας  η ζωή είναι 720.000 ώρες, περίπου τα 80 χρόνια, πρέπει να ζήσεις τη ζωή καθώς η φύση σε οδηγεί. Να ζεις την καθημερινότητα απλά, με το λίγο, γιατί αν ξέρεις να ζεις με το λίγο ξέρεις να ζεις και με το πολύ. Αν όμως ξέρεις να ζεις μόνο  με το πολύ θα είσαι πολύ δυστυχισμένος με το λίγο. Εμείς μάθαμε να ζούμε με τα λίγα, γιατί η καταγωγή μας είναι τέτοια, γιατί τα χωριά μας είναι λιτά απέριττα, τα φαγητά μας  είναι  τα πιο ωραία, και ταυτόχρονα τα πιο αληθινά, έτσι αν ξέρεις τις σιωπές ενός ανθρώπου, και τις κατανοείς θα καταλάβεις και τις σκέψεις του. Γι’ αυτό το λόγο  λοιπόν, ο άνθρωπος δεν βρίσκει χρόνο ούτε  να πετάξει, ούτε να στριμώξει το χρόνο. Την ζωή πρέπει να την ζεις φυσικά, να  μιλάς αργά, να βαδίζεις αργά, να χαίρεσαι με τα λίγα,-μια ρακί, λίγο τυρί, λίγο ψωμάκι, μια  ελιά. τα χόρτα,- να στήνεις αυτί στους παλιούς, να ακούς την ιστορία του κόσμου πως έρχεται μέσα από τους παλιούς ανθρώπους, αυτή είναι η ουσία του κόσμου, γιατί  όλοι τρέχουμε να κάνουμε κάτι και μετά να ζήσουμε το καλύτερο. Μα το καλύτερο δεν έρχεται μετά. Οφείλουμε να ζήσουμε μόνο το παρόν το παρών μας προσφέρεται μόνο. Η επόμενη στιγμή του μέλλοντος είναι μια στιγμή που την διεκδικείς που παρακαλείς να την έχεις από τη φύση σου και από  το χρόνο. Σου ανήκει μόνο το παρελθών σου και το παρόν. Αλλά για να έχεις πλούσιο παρελθών και ευχάριστο μέλλον, πρέπει  να ζεις την κάθε στιγμή, που κατεβαίνει από τα βουνά, για να γίνει παρόν  και να πάει στη μνήμη της λήθης. Αλλά αυτά τα τρία επίπεδα του χρόνου, παρελθών, παρόν, μέλλον, πρέπει να συνδέονται με μια φιλία, και θα γίνει αυτό μόνο όταν το παρόν το ζεις".

Η σχέση σας με το παρελθόν είναι μελαγχολική;

"Η σχέση μου με το παρελθόν είναι χαρά μεγάλη. Όλη η  ζωή του κάθε  ανθρώπου είναι το παρελθόν του. Έζησα σ’ ένα σπίτι με 6 αδέλφια, σ’ ένα μικρό σπιτάκι, στο υπόγειο με τα ζώα, και θυμάμαι όλες αυτές τις στιγμές που θεωρούνται δύσκολες για τους νέους, ήταν μαγικές στιγμές. Λίγο φαγητό, πολύ όρεξη, πολύ κέφι, πολύ τραγούδι πολύ μουσική. ΌΛΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΟΤΙ ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΚΑΤΟΙΚΕΙ Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ και ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ, κατοικεί η χαρά. Αλλά αν το προσπεράσουμε για χατίρι του μεγάλου, λυπούμαι, μα δεν θα βρεις  ποτέ τη χαρά .Η χαρά δεν πάει με το πολύ, επιλέγει τις στιγμές να είναι  σύμφωνες με την επιθυμία και την ανάγκη σου!".

Γιατί όλα σας τα τραγούδια έχουν μια μελαγχολική διάθεση;

"Δεν είναι μελαγχολική διάθεση ,είναι η διάθεση μιας ερώτησης που δεν έχει απάντηση και ο θρήνος που είναι το τραγούδι του αποχωρισμού, το τραγούδι του θανάτου, όλα αυτά τα τραγούδια έχουν μια αξιοπρεπή λύπη, μια περηφάνια. Δεν λέγονται τα τραγούδια αυτά για να λυπηθείς, λέγονται για να περάσεις μέσω της θλίψης στη χαρά. Ο Όμηρος λέει: «Ελάτε να χαρούμε μέσα από τα δάκρυα». Η φύση κάτι ξέρει όταν κορυφώνει δάκρυα και μες στην μεγάλη χαρά και μες  στην  μεγάλη λύπη. Για να τα σμίγει αυτά τα δύο λοιπόν σε δάκρυα, πάει να πει πως είναι πολύ κοντά. Ο άνθρωπος έχει ένα φόβο για τον πόνο και πόνος είναι μοναξιά, είναι διάφορα πράγματα. Αυτή του η τάση να φοβάται τον κάνει να ψάχνει τα ανώδυνα, και  συνήθως  είναι τα επιφανειακά πράγματα, δηλαδή (έλα να περάσουμε την ώρα μας, ακούσουμε ένα χαρούμενο τραγούδι) έτσι, προσπαθείς να αποφύγεις τη συνάντηση με το βαθύ σου εαυτό, και σ’ αφήνει  στην επιφάνεια, σαν ένα φελό που επιπλέει. Δεν μπορείς να πεις ότι αγαπάς  είτε τη ζωή είτε έναν άνθρωπο, είτε το περιβάλλον σου, αν δεν νιώσεις θλίψη/πόνο. Η αγάπη γεννιέται και τρέφεται από τον πόνο αρχικά, για να σου αποδώσει  πίσω. Δεν μπορεί να περιμένεις να  σου προσφερθεί  η ευτυχία εύκολα, δεν σου προσφέρεται, κατακτιέται αυτό το συναίσθημα, παλεύεις γι’ αυτό, κι όταν παλεύεις, λαχανιάζεις, ματώνεις, σκονίζεσαι, πέφτεις όλα αυτά τα στοιχεία, είναι αναγκαία για να καταφέρεις να συναντηθείς με αυτό που λέμε Ανώτερο και  ευτυχία. Κι όχι ευτυχία, είναι η χαρά της δημιουργίας, είναι να κατανοήσεις. Η μεγαλύτερη χαρά στον εαυτό μου είναι που κατανόησα και μόνο που υπάρχω. Εφόσον  υπάρχεις είναι μια μεγάλη ευλογία".

Τα λόγια σας εμπεριέχουν τα λόγια του Ιησού Χριστού που σε κάποιο σημείο στην Αγία Γραφή λέει: «να ζούμε το τώρα».Εσείς έχετε βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα;

"Έχω μια στάση ζωής αυτό που λέμε «συμπαντική αντίληψη», του Θείου. Το  θεϊκό το λαμβάνω μέσα μου σαν την επιθυμία. Όταν επιθυμώ να κάνω κάτι, ξέρω ότι δεν είναι κάτι δικό μου, δεν είναι δική μου εφεύρεση επιθυμία προέρχεται από Πάνω, ή από Μέσα. Το θέλω ή δεν θέλω, το ουσιώδες, το αληθινό, αυτό εγώ αποκαλώ σαν την παρουσία του θεού, αφού ήδη μέσα μου υπάρχει να με υπερασπίζεται μ’ ένα αμυντικό σύστημα, για να επιβιώσω, που αν κόψω το χέρι μου σ’ ένα σημείο  έχει ένα μηχανισμό να σταματάει το αίμα, αν δεν φάω θα με εκβιάσει με την πείνα, θα μου υπενθυμίσω να φάω, αν διψάσω θα κάνει το ίδιο. Άρα ο Θεός υπάρχει μέσα σου, γιατί θέλει να υπάρξεις εσύ. Κι εφόσον θέλεις να υπάρχεις, σε κατευθύνει μέσω της επιθυμίας. Αυτό πιστεύω εγώ. Κι ύστερα όλες οι θρησκείες  του κόσμου ,πιστεύουν στην αγάπη. Ξεκινούν  με υλικό την αγάπη για να πάνε παρακάτω. Δεν μπορώ να πιστέψω η μάνα  που μένει εδώ, η μάνα μου πχ ή  μάνα  που μένει Τουρκία ή Αραβία είναι πιο ευλαβής η μία από την άλλη. Και οι δύο έχουν συνάντηση με το Θεό, και αυτή η συνάντηση με το Θεό τις κάνει να είναι κειμήλια, να είναι ιερές οι ίδιες οι Μάνες. Πιστεύω στη συμπαντικότητα του Θεού και  εκτιμώ την προσπάθεια των ανθρώπων να ανακαλύψουν επιτυχώς ή ανεπιτυχώς, τι είναι  τελικά ο Θεός και που κατοικεί. Σίγουρα δεν είναι κατ’ ανάγκη μέσα  στις εκκλησίες, μπορεί να είναι εκεί που αγαπάς, εκεί που περιμένεις, εκεί που κοιμάσαι και η διαχείριση της σχέσης μας με το Θεό  είναι πως εμείς να είμαστε συμμέτοχοι της αλήθειας του κόσμου. Πως  δηλ. να  είμαστε μικροί Θεοί και να μην προσβάλλουμε το περιβάλλον, τη φύση, τους ανθρώπους. Εκπρόσωποι είμαστε εδώ πέρα, όπως τα δέντρα τα ζώα τα φυτά και η υπόθεση της ζωής είναι κάτι που είναι γενικό. Η Γη ταξιδεύει. Μια τελεία χρωματιστή στο σύμπαν, που ταξιδεύει… Δεν ξέρουμε που θα πάει, ταξιδεύει όμως. Ο καθένας οφείλει να είναι μέτοχος αυτού που συμβαίνει να παρακολουθεί, να βλέπει, να αποτρέπει αν χρειαστεί να διδάσκει ή να διδάσκεται. Το Θεό δεν τον έχω τόσο χαμηλά μέσα μου, που να χρειάζεται την παράκληση, να είμαι γονυπετής και να του λέω πως είσαι σπουδαίος, ο Θεός είναι περηφάνια και δεν θέλει τάματα. Είναι σαν να εξαγοράζεις την εύνοιά του. Για μένα ο Θεός είναι πολύ περήφανο Πνεύμα και πολύ μεγάλο. Δεν μπορώ να τον ορίσω τι είναι Τον αισθάνομαι  τον νιώθω και στα πράγματα που νιώθεις είναι πιο βαθιά από εκείνα που  κατανοείς. Tο αισθάνομαι, το νιώθω, Το παίρνω μ’ένα τρόπο μέσα μου, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω με λόγια".

Είναι δηλαδή αυτό που λένε οι μεγάλοι μας φιλόσοφοι ότι ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ η βαθιά επιθυμία της καρδιάς ,είναι ο ψίθυρος της φωνής του Θεού;

"Αυτό ακριβώς έχω νιώσει εγώ επιθυμία είναι αυτή. Τι είναι ο έρωτας καλύτερα υλικά του Θεού είναι εκεί μέσα, για να κάνει τον άνθρωπο να το υπερασπιστεί αυτό. Αλλιώς θα είχε χαθεί η ζωή. Αν δεν είχε ενδιαφέρον ο έρωτας (έρωτας βέβαια είναι αφορμή, δεν είναι κατάσταση) δίνει μια δυνατότητα να προχωρήσεις, να σμίξεις με το άτομο που σε έλκει και να γεννήσεις. Άλλο αγάπη, άλλο έρωτας «Για τον έρωτα σκοτώνω, για την αγάπη σκοτώνομαι». «Έρωτας  που δεν σκλαβώνει δεν είναι έρωτας. Και δεν είναι αγάπη η αγάπη που δεν ελευθερώνει.» Ο έρωτας είναι η αφορμή και η αγάπη είναι κατάσταση αγαπώ είναι τελικό συναίσθημα, τελική δήλωση. Γι’ αυτό να μην το λέμε καθόλου ή να το λέμε ελάχιστα, υπερβάλουμε όταν λέμε συχνά. Τώρα γράφω ένα τραγούδι, που το αγαπώ πρέπει να λέγεται μόνο με τη σιωπή και με τα μάτια. Αν πεις το σ’ αγαπώ, χωρίς τον ήχο χωρίς τη φωνή το μόνο που θα κάνεις είναι να ακουμπήσουν τα χείλη σου σαν ροδοπέταλα πάνω στο πι του αγαπώ.Το λες χωρίς ανάσα ίσα ν’ ακουμπήσουν τα χείλη σου. Να το πεις μια φορά στο τόσο αν τόχεις. Όταν δεν τόχεις το σ’ αγαπώ, θέλεις να το ακούσεις, θέλεις να το πεις με λόγια, αλλά η αγάπη δεν καταδέχεται να την περιγράφεις. Η αγάπη δεν είναι περιγραφή".

Σε τι άλλο πιστεύετε;

Σας έχουν χαρακτηρίσει «παραμυθά». Πιστεύετε στα παραμύθια και κατά πόσο τα νέα παιδιά σήμερα διαβάζουν παραμύθια;

"Δεν χρειάζεται να διαβάσεις, ν’ ακούσεις το παραμύθι και να το δει. Σήμερα η πληροφορία έρχεται από παντού. Σήμερα τα παιδιά πρέπει να βρουν την γιαγιά τους, (χαθήκανε και κείνα μέσα στην υπερβολή.)Το παραμύθι είναι σαν να λέμε πόρτα με παράθυρο, το παράθυρο είναι ένας λόγος για το φως. Είναι μόνο για το φως και τον αέρα, δεν είναι για να περνάνε τα υλικά πράγματα ανάμεσα. Έτσι και το παραμύθι δίπλα από το λόγο είναι αυτή η δυνατότητα να έχει ένα παράλληλο κόσμο να τον διηγείται, μέσω μιας άλλης γραφής. Το παραμύθι δεν έκανε ποτέ κακό στον άνθρωπο κι είναι  η βαθιά ανάγκη του ανθρώπου, να φύγει από τις δυσκολίες της κάθε εποχής, μ’ ένα  του στίχο μ’ ένα του τραγούδι, που θα τον οδηγήσει με ασφάλεια, εκεί που ο Θεός έταξε τον άνθρωπο, να συναντηθεί με την ουσία του κόσμου και να κάνει διάλογο με  όλα τα στοιχεία της φύσης.

========================

Η συνάντηση με τον Μάνο Χατζηδάκη

Γνωριστήκατε  με τον αείμνηστο Μάνο Χατζηδάκη-αυτόν τον Μεγάλο  Έλληνα-καλλιτέχνη-μουσικοσυνθέτη, που το μεγέθός του δεν περιγράφεται με λόγια, πώς συνέβη αυτή σας η συνάντηση;

"Δεν ξέρω πως έγινε αυτή η συνάντηση μας, μ’ αυτόν τον Τεράστιο Έλληνα. Στο βιβλίο μέσα γράφω για το τυχαίο. Δεν εκτιμώ το τυχαίο, αλλά του οφείλω, έτσι λέγεται η στιγμή, που ανταμώνουμε ποιότητες που προσδοκούμε. Δεν ξέρουμε τι είναι τυχαίο, τι είναι ένστικτο, δεν γνωρίζουμε αν το επιλέγει κάποια άλλη  δύναμη ή κατάσταση, για  να σμίξεις. Δεν ξέρω πως προκύπτει. Είμαι πολύ τυχερός, γιατί πολύ νωρίς κατάλαβα, ότι  μου ανήκει ο χρόνος που η ζωή μου χάρισε και να τον ζήσω σύμφωνα με την επιθυμία μου. Επιθυμώ. να ζήσω τη ζωή, την κάθε μου στιγμή, που την αγαπώ. Φεύγοντας από τον κόσμο αυτό ν’ αφήσω μια αύρα, να υπάρχει αυτός ο λόγος που πέρασα από αυτήν τη ζωή. Νιώθω τυχερός, γιατί ζω απ’ αυτό που μου αρέσει να κάνω. Κάνω μουσική, γράφω βιβλία, είναι μεγάλη χαρά να κάνεις κάτι που σου αρέσει και να ζεις από αυτό. Από την άλλη μεριά είχα την τύχη να γνωρίσω μεγάλες προσωπικότητες στη ζωή μου, τον Μάνο Χατζηδάκη τον  Νίκο Γκάτσο, τον Γιάννη Τσαρούχη ,τη Μάρω Βαβουνάκη, τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, πολιτικά πρόσωπα πολύ σπουδαία και γνωστά, άτομα που δεν έχουν να κάνουν με την ποίηση, ή γενικά την τέχνη, αλλά είναι πολύ σημαντικές παρουσίες, γνώρισα ανθρώπους που μπόρεσα να γίνω μαθητής τους, με τη σκέψη τους. Οι  δάσκαλοί μου για μένα είναι οι βοσκοί του χωριού μου, οι άνθρωποι αυτοί που τα μάτια τους είναι γεμάτα βουνό, γεμάτα χρώματα και εποχές. Αυτοί οι άνθρωποι που είναι γνήσιοι και αληθινοί, με τις σχέση τους και το περιβάλλον, είναι οι μεγάλοι μου δάσκαλοι. Ξεκινώντας από τον πατέρα μου, ο οποίος την πρώτη φορά που ήρθε επίσκεψη στην Αθήνα, είπε: «Με τόσα φώτα εχαλάσατε  τη νύχτα και δεν μπορώ να ιδώ το φεγγάρι». Από αυτούς τους ανθρώπους-δασκάλους αντλώ την έμπνευσή μου, γι αυτό έφερα και ένα τέτοιο άνθρωπο-βοσκό στο επάγγελμα στην παρουσίαση του βιβλίου μου".

Γιατί άραγε χάθηκε αυτή η αμεσότητα, η απλότητα, η γνησιότητα φυσικότητα στην ζωή μας;

"Δεν έχει χαθεί αυτό, έχει καταχωνιαστεί..".

Κι όμως διώξαμε το φυσικό από μέσα μας και βγάζουμε προς τα έξω το περισπούδαστο.

"Μας ξεφεύγει αυτό. Αν είσαι μάνα, κι ενώ έπρεπε αφιερώνεις στο παιδί σου την παιδικότητά του και να την  προστατέψεις να την έχει, κάνεις μια προβολή του εαυτού σου στο περιβάλλον σου, βάζοντάς το να κάνει γλώσσες, μαθήματα, φροντιστήρια, ξανά και ξανά κάνοντάς το ένα πλάσμα που δεν έχει επαφή με την εποχή του και την ηλικία του και τη φύση του παιδιού σου δηλ να παίξει, να κάνει την χαζομάρα του, γιατί θέλεις να αποδείξεις κάτι μέσω της γνώσης. Το λάθος ξεκινάει έτσι. Τα παιδιά πρέπει να ασχολούνται με δραστηριότητες, με μέτρο, αλλά ταυτόχρονα τα παιδιά πρέπει να παραμείνουν παιδιά. Να μην το φορτώνουμε με πράγματα όπως είπε ο Πάγκαλος ,να το κάνουμε ένα σκληρό εργαζόμενο άνθρωπο, ένα μικρό παιδί! Κάνε το παιδί σου να μάθει να σκέφτεται,να σέβεται, κι όλα θα τα βρει μπροστά του. Μην του δίνεις ένα βιβλίο και να του λες μάθε το «απέξω», γιατί η μάθηση δεν είναι η γνώση, η επανάληψη κάνει τον άλλο να κάνει την απομίμηση. Η παιδεία θα  έπρεπε να δημιουργεί κριτήρια στα παιδιά, να επιλέγουν σωστές  κατευθύνσεις . Για μένα, η επανάληψη είναι η καταστροφή της μάθησης. Θα ήθελα τα παιδιά να εκφράζουν γνώμη, να ακούνε μέσα από το δημιουργικό τους βλέμμα, να βρίσκουν κι όχι να μαθαίνουν ό,τι τους λένε και να το ξαναλένε κι αυτά".

Η γεννιά η δική σας και η δική μου μάθαινε γράμματα,τώρα οι δάσκαλοι είναι απλά δημόσιοι υπάλληλοι- όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι.

"Αυτό είναι αλήθεια.  Αλλά και τώρα μαθαίνουν τα παιδιά. Για κάποιο που ενδιαφέρεται για τη γνώση την βρίσκει.Το  internet σήμερα είναι μια τεράστια βιβλιοθήκη γνώσεων που παλιά δεν είχες αυτή τη δυνατότητα. Σήμερα υπάρχει ένας μεγάλος πληθυσμός παιδιών που μπορεί να κάνει αυτή την αναζήτηση, αλλά μην φορτώνεις το παιδί με κάτι που δεν μπορεί να σηκώσει, βοήθησέ το να σηκώσει όσο μπορεί και μην του αφαιρέσεις τον εαυτό του, από το ύψος που του ανήκει!".

======================================

Προς τους νέους...

Ποια συμβουλή θα θέλατε να δώσετε σήμερα στους νέους μας;

Ποια  πράγματα  πρέπει γενικά  να  κοιτάζουμε;

«Να κοιτάξουμε καταρχάς την τελεία του ματιού. Η  κόρη του ματιού είναι το πιο  το πιο σκούρο σημείο του ανθρώπου, όμως από κει διάλεξε  να μπαινοβγαίνει το φως… Πρώτα- πρώτα να κοιτάξουμε στα μάτια τους άλλους, οι άνθρωποι πρέπει να κοιτάζονται στα μάτια και να διδάσκονται από τη φύση που λέει "έχεις ένα στόμα και δυο αυτιά, ένα  να μιλάς και δυο να ακούς και θα ειπωθούν οι αλήθειες αυτές! Τα μάτια και η επιθυμία συγκατοικούν και δεν γερνάνε ποτέ! Έχω δει μάτια που όταν κλείνουν λιγοστεύει το φως του κόσμου. Η μεγάλη προσβολή για τα μάτια είναι τα μαύρα γυαλιά διότι όταν τα φοράς αποκτάει κύρος η αδιάφορη μύτη».

Και εδώ να συμπληρώσω ένα στίχο από το νέο του βιβλίο, που αξίζει πραγματικά να διαβαστεί, «η τελεία μοιάζει με τη στιγμή./Η τελεία μένει, η στιγμή δραπετεύει./Άναψε δυο κεριά για να με ψάξεις,’ένα στην ανάμνηση κι ένα στην προσδοκία»,γιατί  καλό βιβλίο είναι εκείνο που το τελειώνεις κι η ψυχή σου είναι γεμάτη κι ο νους σου σπιθίζει από νέα ερωτήματα!".

Σχόλια (0)

Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed

Όνομα

e-mail

Ιστοσελίδα

Τίτλος

Σχόλιο

μικρότερο | μεγαλύτερο

Εγγραφή μέσω email (Μόνο για εγγεγραμμένους χρήστες)

Διάβασα και συμφωνώ με αυτούς Όροι Χρήσης.

Πρόσθεσε σχόλιο